Onlangs ging ik naar The Drama, een film waar ik vooraf nauwelijks iets over had gelezen. Ik had geen idee wat ik kon verwachten
Woensdagavond zat ik meteen in de bioscoop tijdens de openingsavond van de nieuwste Star Wars-film. Als enorme Star Wars-fan keek ik hier oprecht ontzettend naar uit. Maar weet Jon Favreau met The Mandalorian & Grogu die hoge verwachtingen ook echt waar te maken?
Allereerst het verhaal: Na de ondergang van het Galactische Keizerrijk dwalen nog altijd verschillende overgebleven keizerlijke leiders door het sterrenstelsel, vastberaden om hun macht niet volledig los te laten. Terwijl de jonge Nieuwe Republiek probeert orde, vrede en stabiliteit terug te brengen na jaren van oorlog, schakelen zij regelmatig de hulp in van de legendarische Mandaloriaan Din Djarin. Samen met Grogu neemt hij af en toe gevaarlijke missies en klussen aan voor de Nieuwe Republiek, terwijl het duo opnieuw van avontuur naar avontuur reist door het uitgestrekte Star Wars-universum. Juist omdat het verhaal niet te ingewikkeld is gemaakt, is deze film ook prima te volgen voor diegene die de hoofdpersonages wel kennen, maar niet de hele serie hebben gevolgd, en hebben ze dit goed aangepakt.

The Mandalorian & Grogu bewijst voor mij juist waarom deze personages zo geliefd zijn geworden. Ik heb de afgelopen tijd veel meningen en recensies voorbij zien komen van mensen die vinden dat deze film “aanvoelt als een lange aflevering van de serie, maar dan in de bioscoop”. Persoonlijk vind ik dat eigenlijk een beetje onzin. The Mandalorian is nu eenmaal begonnen als een serie, en als je daar na drie seizoenen een film van maakt, ontkom je nooit aan die vergelijking. Wat je ook doet: het zal voor sommigen nooit “filmisch genoeg” zijn.

The Mandalorian & Grogu voelt als een logisch verlengstuk van iets wat al goed werkte, zonder dat het afhankelijk is van een open einde uit de serie. Sterker nog, seizoen 3 van de serie sloot het verhaal eigenlijk al netjes af. Deze film kiest daarom slim voor een nieuw, op zichzelf staand avontuur, en dat maakt het juist toegankelijk en verfrissend. Deze film voelt daardoor niet als een verplicht vervolg, maar meer als een extra avontuur dat je nog een keer met deze geliefde personages mag beleven. En precies daardoor werkte het voor mij zo goed.
De film is vooral een enorme funride: avontuurlijk, lief, grappig en ontzettend charmant. We krijgen opnieuw meer van de wereld van Star Wars te zien, met prachtige planeten, nieuwe soorten, The Hutts (een beetje nostalgie maar dan in een nieuw jasje), toffe sets, kostuums en meer! Alles voelt groter en uitgebreider dan in de serie, terwijl het verhaal zelf juist lekker klein en persoonlijk blijft. Vooral de zorgvuldigheid van de sets en werelden valt op. Je merkt dat hier een bioscoopbudget achter zit. Dat zie je direct terug in de spectaculaire openingsscène, waarin behoorlijk wat vuurkracht wordt losgelaten en we opnieuw oog in oog staan met de iconische AT-AT’s: die gigantische All Terrain Armored Transport voertuigen die meteen dat klassieke Star Wars-gevoel oproepen.

Ook Grogu krijgt opnieuw meer verdieping. Niet alleen omdat hij meer leert over zijn krachten, maar vooral omdat thema’s als loslaten, op eigen benen staan en vertrouwen op jezelf – centraal staan in zijn ontwikkeling. Tegelijkertijd blijft hij vooral ook gewoon extreem schattig, schattig, en nog eens schattig. Zijn interacties met de droidsmiths, waaronder (Babu Frik?), zorgen voor misschien wel de leukste momenten van de film. De humor is perfect in balans: nooit te overdreven, maar precies genoeg om de film luchtig en ontzettend vermakelijk te houden. Regelmatig zat ik gewoon met een grote glimlach naar het scherm te kijken.

Grogu blijft simpelweg het hart van deze film, terwijl The Mandalorian opnieuw laat zien waarom hij zo’n sterk en geliefd personage is binnen de Star Wars-wereld.
Voor mij hoeft deze film helemaal geen gigantisch groots epos te zijn dat het universum volledig op zijn kop zet. Soms is het juist heerlijk om gewoon twee geliefde personages op een nieuw avontuur te volgen, met humor, actie, emotie en veel sfeer. En precies daarin slaagt deze film wat mij betreft ontzettend goed, voor mij daarom 4 sterren!
Robn Hood eindoordeel:
- Rob Le Blanc
- Reacties
Gerelateerde Berichten:
Michael is een film waar ik al geruime tijd naar uitkeek: een portret van misschien wel het grootste popicoon uit de muziekgeschiedenis, Michael Jackson.