Sinds Spider-Man zijn weg vond naar het Marvel Cinematic Universe, draaiden zijn avonturen niet alleen om het bestrijden van schurken en uiteindelijk de multiverse chaos, maar vooral om persoonlijke verlangens. Zelfs in Spider-Man: No Way Home (2021), waarin de grenzen van het universum werden opgerekt, was Peter Parkers belangrijkste doel verrassend eenvoudig: een normaal leven kunnen leiden met zijn beste vrienden. Dat verlangen kwam echter tegen een hoge prijs. Aan het einde van de film vergat de hele wereld wie Peter Parker was, inclusief MJ en Ned, waardoor Peter voor het eerst volledig op zichzelf werd teruggeworpen.

Nu niemand meer weet wie Peter Parker is na de gebeurtenissen uit Spider-Man: No Way Home, staat hij er helemaal alleen voor. Hij verloor Aunt May, terwijl MJ en Ned zonder hem verdergaan met hun leven. Peter besluit zich daarom volledig op zijn bestaan als Spider-Man te richten. Als de vriendelijke buurtheld beschermt hij New York tegen allerlei kleurrijke schurken, maar krijgt hij al snel te maken met een mysterieuze vijand die anderen kan overnemen. Tegelijkertijd verliest Peter steeds meer de controle over zijn eigen lichaam. Zijn Spidey-sense wordt heftiger dan ooit, hij produceert ineens biologisch web uit zijn polsen en wordt geplaagd door ondraaglijke hoofdpijn. De film laat daardoor niet alleen zijn fysieke strijd zien, maar zoomt vooral in op eenzaamheid. verlies en het missen van zijn vrienden/vriendin. Een aantal van deze thema’s hebben ook zeker raakvlakken met de onderwerpen in de Marvel film ‘Thunderbolts*’.

Tom Holland zet misschien wel zijn meest kwetsbare Spider-Man tot nu toe neer en laat overtuigend zien hoe zwaar Peters isolement op hem drukt. Ook de chemie met Zendaya is, ondanks hun beperkte gezamenlijke schermtijd, nog altijd sterk. Een emotioneel gesprek halverwege de film behoort dan ook tot de beste momenten. Helaas verliest Brand New Day in de tweede helft steeds meer focus door geforceerde connecties met het grotere Marvel-universum. Daardoor voelt de film uiteindelijk meer als een opzet voor toekomstige projecten dan als een volledig op zichzelf staand Spider-Man-verhaal. Juist omdat de film in het begin zo sterk die ouderwetse Friendly Neighborhood Spider-Man-sfeer weet neer te zetten, is het jammer dat die vibe in de tweede akte steeds meer naar de achtergrond verdwijnt.

De gastoptredens van Bruce Banner/The Hulk (Mark Ruffalo) en Yelena Belova (Florence Pugh) zijn vermakelijk, maar voegen uiteindelijk weinig toe. Vooral Yelena voelt alsof ze er vooral is om een paar grappen te maken, die voor mij bovendien niet echt landden (een sauna als kantoor?). Haar rol had uit deze film geknipt kunnen worden, zonder al teveel gevolgen. Ook The Hulk blijft een wat wisselvallig personage binnen het MCU. Hoewel hij hier af en toe weer iets meer van zijn oude klassieke Smash Hulk liet zien (eindelijk!), wordt daar uiteindelijk te weinig mee gedaan. Van de bijrollen werkte The Punisher voor mij nog het beste. Hij zorgt voor sterke actiescènes en past goed binnen het verhaal, al had ook zijn personage wat meer diepgang mogen krijgen.

Visueel is Spider-Man: Brand New Day een stap in de goede richting. De film leunt minder zwaar op overdreven CGI, waardoor de actie tastbaarder en overzichtelijker aanvoelt dan in veel recente Marvel-films. Hoewel sommige effecten er nog altijd wat (AI?) kunstmatig uitzien, hebben de actiescènes meer impact. De manier waarop Peters versterkte Spidey-sense in beeld wordt gebracht is bovendien erg geslaagd en doet denken aan de iconische visualisatie uit de films met Tobey Maguire, al wordt dat niveau van toen wat mij betreft niet helemaal gehaald.

Minder geslaagd zijn de overige schurken. Scorpio blijft vrij oppervlakkig en ook The Hand maakt weinig indruk. Juist omdat deze organisatie in de Daredevil-serie zo’n dreigende aanwezigheid was, voelt hun uitwerking hier als een gemiste kans. In plaats van een gevaarlijke, mysterieuze organisatie ogen ze vooral als een groepje ninja’s zonder veel impact. Daardoor missen de kleinere antagonisten de dreiging die het verhaal juist goed had kunnen gebruiken.

Dan is er nog een personage waar in spoilervrije recensies nauwelijks over gesproken mocht worden, maar waar inmiddels weinig meer geheim aan is op het moment dat ik deze recensie schrijf. Sadie Sink (Stranger Things) maakt haar MCU-debuut als Jean Grey. Dat zij deze rol zou spelen kwam niet helemaal als een verrassing, aangezien er de afgelopen maanden al volop over werd gespeculeerd. Toch wist ik tijdens het kijken van de film zelf nog niet dat haar personage in Spider-Man: Brand New Day zou opduiken. Pas naarmate het verhaal vorderde begon ik te vermoeden wie ze werkelijk speelde, nog voordat dit officieel in de film werd onthuld. Dat was voor mij als X-men fan natuurlijk ontzettend tof!

Net als Peter worstelt Jean Grey met eenzaamheid en verlies, waardoor hun verhalen mooi parallel aan elkaar lopen. Dat maakt haar rol inhoudelijk sterker dan wanneer ze alleen was geïntroduceerd als opzetje voor toekomstige films. Toegegeven, de manier waarop haar achtergrond word ingezet voelt soms wat voorspelbaar en doet denken aan eerdere Marvel-schurken, maar voor mij werkte het alsnog. Alleen al het feit dat Jean Grey nu officieel haar intrede maakt in het MCU is een mooie ontwikkeling. Met de terugkeer van de oorspronkelijke X-Men in Avengers: Doomsday én de introductie van een jongere Jean Grey lijkt Marvel bovendien voorzichtig de basis te leggen voor een nieuwe generatie X-Men. Daar ben ik als fan in ieder geval erg benieuwd naar.

Spider-Man: Brand New Day weet de essentie van de superheld goed te vangen. De kracht van Spider-Man zit namelijk niet alleen in zijn krachten, maar vooral in Peter Parker zelf: een held die fouten maakt, worstelt met verlies en ondanks alles probeert het juiste te doen. Juist die menselijke kant maakt hem zo herkenbaar.

Toch blijft de film met een dubbel gevoel achter. De introductie van Sadie Sinks personage werkt binnen het verhaal dat wordt verteld, maar voelt ook als een duidelijke opzet naar toekomstige Marvel-projecten. En dat is jammer, want Spider-Man heeft eigenlijk helemaal geen extra universums of personages nodig om interessant te blijven. De kracht van deze held zit juist in het persoonlijke verhaal van Peter Parker.