Recensie (Jeroen):

Op 15 januari ben ik naar de persvoorstelling van de nieuwe Amanda Seyfried-film, The Testament of Ann Lee. Van tevoren wist ik eigenlijk niets over de film, het enige wat mij bekend was, was dat Seyfried erin speelde. Wel had ik al wat lichte awardsbuzz opgevangen, wat mijn nieuwsgierigheid wekte. Ik probeer immers zoveel mogelijk Oscar-genomineerde films te zien, zeker die in de ‘grote’ categorieën. Maar genoeg Oscar-talk, daar draait deze recensie niet om. In deze recensie vertel ik wat ik van The Testament of Ann Lee vond en hoe de film op mij overkwam.

Maar zoals altijd beginnen we bij het verhaal. The Testament of Ann Lee speelt zich af in de 18e eeuw en volgt het leven van Ann Lee uit Manchester. Al vanaf jonge leeftijd is ze intens met geloof bezig, maar dit krijgt een nog extremere vorm nadat ze trouwt en een ingrijpende gebeurtenis meemaakt.

Naar aanleiding daarvan sluit ze zich aan bij een religieuze gemeenschap die bekendstaat als de Shakers. Door de uitbundige en voor buitenstaanders vaak verstorende manier waarop zij hun geloof belijden, worden de Shakers als overlastgevend beschouwd. Dit leidt ertoe dat Ann Lee uiteindelijk in de gevangenis belandt.

Daar krijgt ze een openbaring. Wat die precies inhoudt en welke gevolgen dat heeft voor het verdere verloop van het verhaal, ontdek je binnenkort zelf in de bioscoop.

Laat ik vooropstellen dat ik zelf niet echt gelovig ben, maar wel geïnteresseerd ben in de manier waarop anderen hun geloof beleven, zeker wanneer dat in filmvorm wordt verteld. Dat was dan ook één van de redenen waarom deze film voor mij goed werkte.

De eerste helft van de film vond ik eerlijk gezegd wat vreemd, maar op een bepaald moment gebeurt er iets wat de toon en vooral het verhaal in positieve zin verandert. Vanaf dat punt begon de film voor mij steeds beter te werken en raakte ik er gaandeweg meer in meegesleept.

Een andere reden waarom de film voor mij zo goed werkte, is de editing en de cinematografie. De montage is wat mij betreft consistent sterk, met als uitschieter de overgang van Ann Lee als tienjarig meisje naar Ann Lee als volwassen vrouw. Dit vond ik een scène die bijzonder krachtig en elegant is vormgegeven.

De cinematografie viel mij vooral in de tweede helft van de film echt op. Dat betekent overigens niet dat dit in de eerste helft niet werkte, want ook daar zijn meerdere scènes te zien die visueel verbluffend en interessant zijn om naar te kijken. Toch komt de cinematografie in de tweede helft, naar mijn gevoel, nog beter tot zijn recht en versterkt die de impact van het verhaal aanzienlijk.

Ook het acteerwerk van de cast wist mij te overtuigen, met name dat van Amanda Seyfried. Als Amerikaanse zet zij een bijzonder geloofwaardig Mancunian accent neer. Wat mij daarnaast opviel, is hoe er met accenten werd omgegaan tijdens de muzikale momenten, want wanneer er gezongen werd, klonken de oorspronkelijke accenten van de acteurs door, terwijl in de gesproken dialogen moeiteloos werd teruggeschakeld naar het Mancunian accent.

Op de een of andere manier werkte deze keuze voor mij juist goed en ervoer ik het totaal niet als storend, integendeel zelfs, het gaf de film een eigen en onderscheidend karakter.

Ook de score van de film vond ik erg mooi en effectief ingezet. Wel was de muziek op sommige momenten net iets te nadrukkelijk aanwezig, waardoor dialogen minder goed te verstaan waren en dat was toen ook irritant, vooral omdat er geen ondertiteling bij de film zat. Maar gelukkig ging het daarbij slechts om enkele korte momenten.

Daarnaast wordt er in de film veel gezongen. De liedjes passen goed binnen het geheel en zijn degelijk uitgevoerd, al zijn ze wat mij betreft niet bijzonder memorabel, maar dit kan nog komen.

Al met al vond ik The Testament of Ann Lee een goede en interessante film. Hoewel de film niet op elk moment volledig bij mij aansloot, wist hij mij vooral in de tweede helft steeds meer te grijpen, wat mijn oordeel uiteindelijk duidelijk positiever maakte.

Ik kan me bovendien goed voorstellen dat er kijkers zijn die de film van begin tot eind geweldig zullen vinden, want het verhaal is zonder twijfel intrigerend. Ondanks dat dit niet helemaal mijn film was, wist hij mij onder andere door het sterke acteerwerk, de score en het boeiende verhaal voldoende te overtuigen om uit te komen op een waardering van 3.5 ster.