Onlangs ging ik naar The Drama, een film waar ik vooraf nauwelijks iets over had gelezen. Ik had geen idee wat ik kon verwachten en wist eigenlijk niet waar het verhaal precies over ging. Juist bij dit soort films is het lastig om in trailers of promotie veel prijs te geven, en dat verklaart waarschijnlijk waarom ik er zo weinig van had meegekregen. Er is ook vrij weinig promotie geweest naar mijn idee. Ik stapte vrijwel volledig blanco de bioscoopzaal in, en achteraf bleek dat een groot voordeel. Bij deze film geldt wat mij betreft: hoe minder je van tevoren weet, hoe sterker hij binnenkomt.

Met The Drama laat regisseur Kristoffer Borgli opnieuw zien dat hij graag speelt met verwachtingen. Wat begint als een vrij toegankelijke film over een gelukkig verloofd stel, groeit uit tot een slimme mix van relationele spanning, ongemakkelijke momenten en onverwachte humor. Het is geen zware film, maar wel eentje die durft te schuren – en dat maakt deze film juist interessant.

Zendaya en Robert Pattinson spelen Emma en Charlie, een stel dat in de laatste week voor hun bruiloft wordt geconfronteerd met een onthulling die hun relatie op scherp zet. De kracht van de film zit vooral in de manier waarop dit wordt uitgewerkt: niet groots en melodramatisch, maar via gesprekken, stiltes en blikken. Sommige scènes zijn duidelijk ongemakkelijk om te kijken, maar nooit echt vervelend. Integendeel, je blijft geboeid omdat het allemaal menselijk en herkenbaar aanvoelt.

Het acteerwerk is sterk en ingetogen. Zendaya laat overtuigend zien hoe schuld en kwetsbaarheid naast elkaar kunnen bestaan zonder te vervallen in melodrama. Pattinson speelt overtuigend een man die probeert rationeel te blijven, terwijl hij zichtbaar worstelt met zijn gevoelens. De chemie tussen beiden is geloofwaardig en zorgt ervoor dat de morele vragen die de film oproept echt binnenkomen.

Wat The Drama extra prettig maakt, is dat de film ruimte laat voor humor. Vooral richting het einde, tijdens de bruiloft zelf, worden de spanningen licht doorbroken met subtiele, bijna droge komische momenten. De scène waarin de DJ per ongeluk iets laat knallen is hier een goed voorbeeld van: een klein moment dat de situatie relativeert en de film van onnodige zwaarte ontdoet.

Borgli’s regie is rustig en doordacht. Hij geeft scènes de ruimte om te ademen en vertrouwt erop dat de kijker zelf conclusies trekt. The Drama reikt geen simpele antwoorden aan, maar stelt vragen over eerlijkheid, vertrouwen en hoeveel ruimte er is voor iemands verleden binnen een relatie – zonder belerend te worden.