Recensie (Jeroen):

Ik begin deze recensie op een iets andere manier dan normaal, en daar zal ik later op terugkomen. Dit zal namelijk mijn laatste recensie op Robnhood.nl zijn. Waarom dat zo is, leg ik verderop in dit artikel uit. Maar eerst duiken we in de film zelf.

Op 19 februari had ik, Jeroen, de kans om de persvoorstelling bij te wonen van het vervolg op de hit uit 2019, Ready or Not, getiteld Here I Come. Ik keek erg uit naar deze film, omdat ik het eerste deel niet alleen spannend, maar ook ontzettend vermakelijk vond. Tegelijkertijd eindigde die film vrij afgerond, wat mijn nieuwsgierigheid over het vervolg alleen maar vergrootte en de vraag opriep: is een tweede deel wel echt nodig?

Wat mijn verwachtingen verder verhoogde, was de terugkeer van dezelfde regisseurs, die eerder ook verantwoordelijk waren voor de eerste Ready or Not én voor sterke titels als Scream 5, Scream 6 en Abigail. In deze recensie vertel ik wat ik van Ready or Not: Here I Come vond en of dit vervolg voor mij daadwerkelijk een waardevolle toevoeging is aan het origineel.

Zoals altijd begin ik met het verhaal. Na de slachting bij haar schoonfamilie te hebben overleefd, wordt Grace opnieuw in de nachtmerrie getrokken wanneer zij wordt herenigd met haar zus Faith. Samen moeten zij wederom proberen een bloedbad te overleven. Of dat lukt, en wat precies de reden is achter deze nieuwe slachting, laat ik bewust in het midden. Ik wist dit vooraf ook niet, en dat maakte het des te leuker om gaandeweg zelf te ontdekken.

Het verhaal is niet bijzonder complex, maar dat is ook niet waarvoor je deze film kijkt. Binnen die eenvoud werkt het verhaal echter verrassend goed. De motivatie achter het nieuwe gevaar dat Grace moet trotseren voelt geloofwaardig, waardoor ik opnieuw met haar meeleefde en volledig in de film werd meegezogen.

Het acteerwerk is over het algemeen prima, maar vooral Samara Weaving en Kathryn Newton springen eruit. Ook Elijah Wood is lekker op dreef als de advocaat van de familie. De emotionele lading in de onderlinge relaties tussen Samara en Kathryn werkt goed, waardoor ik echt met de personages meeleefde en hoopte dat ze het zouden overleven.

Daarnaast ben ik blij te kunnen zeggen dat het regisseursduo Radio Silence opnieuw een zeer vermakelijke en spannende film hebben afgeleverd. De film bevat een aantal brute, inventieve kills die absoluut de moeite waard zijn, maar ook de rustmomenten tussen de actie door voelen zinvol. Vooral dankzij de sterke chemie en het spel van Samara Weaving en Kathryn Newton blijven ook die scènes boeiend.

Als conclusie kan ik zeggen dat het de regisseurs opnieuw is gelukt om een zeer vermakelijke film af te leveren en, belangrijker nog, een vervolg dat wat mij betreft volledig gerechtvaardigd is. Samara Weaving is opnieuw fantastisch en bewijst wederom waarom zij perfect is voor deze rol, net als in het eerste deel. Kathryn Newton is een geweldige toevoeging aan de cast en brengt extra emotionele diepgang.

De combinatie van sterke actie, goed werkende emotionele momenten en heerlijk zwarte humor maakt deze film bijzonder geslaagd. Ook enkele kills zijn echt fantastisch uitgewerkt, met één specifieke actiescène die er voor mij duidelijk bovenuit springt, maar die zal je zelf moeten ervaren. Vanwege al deze elementen geef ik Ready or Not: Here I Come met volle overtuiging 4,5 blinkende sterren.

Dus nu even terugkomen op mijn opmerking aan het begin. Rob en ik hebben gezamelijk besloten om de samenwerking stop te zetten na deze recensie en wij hebben hier allebei vrede mee. We volgen weer ieder ons eigen pad. Ik wil Rob enorm bedanken om mij de mogelijkheid gegeven te hebben om mijn gedachtes over verschillende films op papier te zetten dat mensen ze dan ook lezen. Daarnaast wil ik jullie als lezers ook ongelofelijk bedanken, want zonder jullie waren mijn recensie niks waard geweest. Dus nogmaals bedankt aan iedereen en dan met name Rob, ongelofelijk bedankt dat ik dit mocht doen vriend. Wie weet spreek ik jullie lezers nog wel eens en hopelijk tot ergens in de toekomst op een ander platform. En zoals Humphrey Bogart het mooi verwoordde in Casablanca: ”Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship”. Bedankt en tot ziens.