Recensie MI: The Final Reckoning (Rob):

Op zaterdag 24 mei was het dan eindelijk tijd om tijdens het grote openingsweekend in imax deze film in de bioscoop te bewonderen. Eerder schreef Jeroen al zijn recensie n.a.v. de persvoorstelling (hieronder te lezen). Hierbij mijn recensie.

Mission: Impossible – Dead Reckoning Part Two probeert een spectaculair en definitief einde te breien aan een legendarische filmreeks, maar raakt daarbij soms verstrikt in zijn eigen ambities. Tom Cruise en zijn team zijn weer volledig terug en het acteerwerk is weer van hoog niveau. Zoals je zou verwachten zit alles erin: bommen die complex in elkaar steken om ze te ontmantelen, halsbrekende stunts, bloedstollende actie en een race tegen de klok. De spanning loopt geregeld hoog op, met scènes die je letterlijk naar het puntje van je stoel brengen.

Toch voelt deze film soms meer als een uitlegmarathon dan een actiefilm danwel spionagethriller. De AI-vijand ‘de entiteit’ werd in het vorige deel al uitgebreid geïntroduceerd, maar in dit vervolg wordt dat allemaal opnieuw, en tot in detail herhaald. De film raakt hierdoor onnodig langdradig en mist de vlotte flow die eerdere delen zo sterk maakte. Tussendoor worden losse eindjes uit vorige films aan elkaar geknoopt en worden we getrakteerd op flashbacks en nostalgische momenten, waarvan ze niet allemaal even noodzakelijk aanvoelen.

Het lijkt alsof de makers alles uit de kast wilden trekken en de film zo groots mogelijk wilden maken, maar dat werkt niet altijd in hun voordeel. De vaart verdwijnt soms volledig: net wanneer de spanning oploopt met epische muziek en actiescènes, valt het tempo weer terug en beginnen ze weer met een nieuwe opzet. Dit op en neer schommelen maakt het geheel wat rommelig, zeker in het begin waar de montage ook niet altijd even strak aanvoelt.

Toch valt er genoeg te genieten. Tom Cruise blijft een meester in het creëren van blockbuster-magie. De toewijding, passie en durf van Tom Cruise spatten werkelijk van het scherm. De adembenemende actiescènes – variërend van beklemmende onderwatershots in een onderzeeër tot duizelingwekkende stunts op grote hoogte – zijn technisch meesterlijk uitgevoerd en zorgen voor de onmiskenbare adrenalinekick die je van Mission: Impossible mag verwachten. Zelfs vanaf mijn stoel in de bioscoop voelde ik mijn hoogtevrees opspelen tijdens de duizelingwekkende stunts met de Stearman dubbeldekker. Wat een ongekend niveau van stuntwerk – en dan te bedenken dat Cruise alles zelf doet. Ik had het in eerdere delen al geroemd, maar dit overtreft opnieuw alle verwachtingen.

Wat ik ook zeker wil benadrukken, zijn de scènes waarin Ethan Hunt afdaalt naar de gezonken Russische onderzeeër, de ‘Sevastopol’. In een compressiepak daalt hij af naar de duistere diepten van de oceaan om aan boord te gaan, op zoek naar de cruciale code die nodig is om de AI – ‘The Entity’ – te stoppen. Deze sequenties zijn volledig zonder dialoog, maar juist daardoor behoren ze tot de meest indrukwekkende momenten van de film. De beklemming, het claustrofobische gevoel, wordt visueel zó krachtig overgebracht dat uitleg volkomen overbodig is.

Mocht dit inderdaad definitief het slotstuk zijn, dan eindigt het met een waardig gevoel van afscheid. De voltallige crew komt nog één keer samen, wat zorgt voor een mooie mix van emotie, nostalgie en een vleugje melancholie. Kortom: Dead Reckoning Part Two is niet perfect – te veel uitleg en iets te ambitieus – maar biedt genoeg spektakel en spanning om je nog één keer helemaal mee te sleuren in de wereld van Ethan Hunt.

Rob’s eindoordeel:
Er waren momenten waarop de film mij even verloor – het verhaal had iets minder vol mogen zitten. Maar elke keer dat de actie losbarstte, zat ik weer op het puntje van mijn stoel. Dankzij die verbluffende stunts verdient hij alsnog een dikke 3,5 ster.

Recensie MI: The Final Reckoning (Jeroen):

Op 12 mei mocht ik, Jeroen, voor het eerst weer naar een persvoorstelling. En niet zomaar één — meteen een klapper van formaat: het nieuwste, en mogelijk laatste deel van de Mission: Impossible-reeks, The Final Reckoning. Als groot liefhebber van de franchise, met deel 2 wat mij betreft als minste deel, keek ik hier enorm naar uit. Vooral Fallout (deel 6) legde voor mij de lat hoog, dus de verwachtingen voor dit nieuwe hoofdstuk waren torenhoog. Of The Final Reckoning er in slaagt om mijn verwachtingen te overtreffen? Dat lees je in de recensie hieronder.

Zoals altijd beginnen we bij het verhaal. The Final Reckoning pikt de draad enkele maanden na de gebeurtenissen uit Dead Reckoning op. De wereld is inmiddels in de greep van de Entiteit, een allesomvattende en uiterst gevaarlijke cyberbedreiging. In een wanhopige poging om de situatie te keren, wendt de Amerikaanse president zich rechtstreeks tot Ethan Hunt — de enige die zij nog vertrouwt om deze dreiging het hoofd te bieden. Of Ethan daarin slaagt, zul je zelf in de bioscoop moeten ontdekken. Veel meer ga ik niet over het plot verklappen, want al snel bevinden we ons op spoilerterrein. Mijn advies: ga er net als ik zo blanco mogelijk in. Het komt de ervaring echt ten goede.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wat een film. Ik blijf het ongelofelijk knap vinden hoe Tom Cruise — samen met regisseur Christopher McQuarrie — er telkens weer in slaagt om me van de ene verbazing in de andere te laten vallen. Alles klopt in deze film wat mij betreft.

Laten we verder gaan bij het verhaal. Dat zit ontzettend goed in elkaar. Wat ik bijzonder sterk vind, is hoe verhaallijnen uit eerdere delen opnieuw worden opgepakt en op een slimme manier samenkomen. Losse eindjes worden eindelijk afgerond, wat voor fans van de reeks — zoals ik — voelt als een bijzonder bevredigend slotstuk en toch weet deze film een eigen, interessant, verhaal te vertellen.

Ook de score verdient een speciale vermelding — voor mij echt een van de hoogtepunten van de film. Deze werd verzorgd door de, voor mij relatief onbekende, componisten Max Aruj en Alfie Godfrey. Hun muziek sluit naadloos aan op de beelden en tilt de beleving naar een hoger niveau.

Met een sterke mix van emotionele en spannende klanken weten ze exact de juiste sfeer neer te zetten. In de emotionele scènes raakte de muziek me echt, terwijl ik tijdens de actiescènes op het puntje van mijn stoel zat, vol adrenaline. De score versterkt perfect wat je op dat moment als kijker hoort te voelen — en dat is precies wat een goede soundtrack moet doen.

De actie in deze film is, wat mij betreft, weer van een onovertroffen niveau. Sommige scènes heb ik in geen enkele andere film eerder zo gezien. Het is bijna niet te bevatten dat Tom Cruise, inmiddels in de zestig, nog altijd al zijn stunts zelf uitvoert. Dat voel je als kijker — het geeft de actie een rauwe intensiteit die de spanning aanzienlijk verhoogt.

Wat ik daarnaast sterk vond, is dat je echt geen idee hebt hoe bepaalde actiescènes gaan aflopen. Omdat dit mogelijk het laatste deel is, hangt er een constante dreiging in de lucht: niemand lijkt echt veilig. Dat maakt alles des te meeslepender.

Tot slot wil ik ook het gebruik van praktische effecten benadrukken. Die geven de film een tastbare, realistische uitstraling die zeldzaam is in het huidige CGI-tijdperk. Voor mij droeg dat enorm bij aan de geloofwaardigheid en de impact van wat je op het scherm ziet.

Kortom: ik vond The Final Reckoning een fantastische film — misschien zelfs de beste in de hele Mission: Impossible-reeks, al blijft Fallout ook een ijzersterke concurrent. Ze zitten voor mij in elk geval heel dicht bij elkaar.

De actiescènes en de indrukwekkende muziek zorgden ervoor dat ik volledig werd meegesleurd in het verhaal. Dat effect werd alleen maar versterkt doordat je veel van de personages al jaren volgt, wat de emotionele betrokkenheid nog groter maakte.

En mocht dit echt het laatste hoofdstuk zijn, dan kunnen we gerust zeggen dat de franchise er met een knal uit is gegaan. Zoals je misschien al vermoedt: ik raad deze film zonder enige twijfel aan. Dit is precies het soort spektakel waarvoor de bioscoop ooit is uitgevonden.

Jeroen’s eindoordeel:
Ga deze film zien op het grootste scherm dat je kunt vinden, met het beste geluid dat beschikbaar is. Voor mij verdient The Final Reckoning dan ook zonder twijfel: vijf glanzende sterren.