Recensie (Rob)

Terwijl Jeroen de film op de persvoorstelling kon zien (lees zijn recensie hieronder), kon ik de film ook vrij snel zien namelijk woensdag op de voorpremiére bij Pathé Tilburg. Al een tijdje keek ik enorm uit naar deze film en niet omdat ik nou zo’n F1 fan ben maar ik had wel zin in een film van de regisseur van Top Gun Maverick en wat spectakel op het witte doek (weliswaar nu met auto’s ipv straaljagers).

Dus kortom, een F1-film met Brad Pitt, regisseur Joseph Kosinski (Top Gun: Maverick) en een hele dikke Formule 1-licentie: dat klinkt als een no-brainer en succesformule voor racefans en filmliefhebbers. Het werd tijd dat Formule 1 en Hollywood elkaar eens de hand zouden schudden, want het blijft één van de meest spectaculaire sporten die er is. Maar pakt deze film dan ook zo goed uit?

De film volgt een typisch hollywood scenario. De film draait om Sonny Hayes (Brad Pitt), een voormalig Formule 1-coureur die in de jaren 90 werd gezien als een groot talent. Hij stond bekend als de meest veelbelovende rijder van zijn generatie, tot een ernstig ongeluk bijna een einde maakte aan zijn carrière. Dertig jaar later rijdt Sonny nog steeds races in verschillende autosporten om zijn brood te verdienen. Dan wordt hij benaderd door zijn oude vriend en voormalig teamgenoot Ruben Cervantes (Javier Bardem), nu eigenaar van het noodlijdende Formule 1-team APXGP. Ruben smeekt Sonny om terug te keren naar de Formule 1 en zijn team te helpen weer succesvol te worden. Tegen zijn zin besluit Sonny het toch te doen – en krijgt hij nog één kans om zich te bewijzen op het hoogste niveau.

Ja het verhaal is behoorlijk voorspelbaar; Sonny het opnemen tegen zijn jonge, eigenwijze teamgenoot Joshua Pearce (Damson Idris). De twee kunnen elkaar niet uitstaan en vliegen elkaar voortdurend in de haren. Toch moeten ze samenwerken om minstens één race te winnen, anders houdt het team APXGP op te bestaan. Het plot is vrij simpel: een oudere coureur probeert een team te redden, botst met zijn teamgenoot en krijgt weinig steun. Voor Formule 1-fans zitten er leuke momenten in, maar het verhaal voelt soms wat ongeloofwaardig aan. Toch weet de film een goede balans te vinden tussen spektakel voor de fans en vermaak voor de gewone kijker — al had het allemaal wel wat korter en minder voorspelbaar gekund.

Is de film in mijn opinie dan wel goed en een succes te noemen? Ondanks de kritische punten over het dunne plot, en de voorspelbaarheid is er genoeg positiefs te benoemen.

De samenwerking en relaties tussen de personages, vooral binnen het APXGP-team, zijn goed uitgewerkt. Er is genoeg humor en elk personage heeft een duidelijke rol. De coureurs staan centraal, maar ook de andere teamleden komen goed aan bod en krijgen genoeg tijd op het scherm om een band mee op te bouwen. De cinematografie is sterk: indrukwekkende beelden en spectaculaire racescènes maken de film visueel echt de moeite waard. Daarmee is het een van de meest opvallende films in dit genre dit jaar. Brad Pitt speelt zijn rol prima maar Damson Idris valt positief op. De muziek past goed bij de sfeer van de film en geeft het geheel een frisse, moderne beleving. Door het gebruik van een nieuwe soort camera wordt de snelheid zo goed vastgelegd, dat je bijna zelf het spannende racen voelt en met klamme handjes in je stoel zit. De soundtrack van Hans Zimmer is misschien niet zijn meest opvallende werk, maar deze score is energiek, van deze tijd en geeft extra diepgang tijdens de scénes . Zoals altijd weet Zimmer precies de juiste sfeer neer te zetten – iets waar hij als geen ander in uitblinkt.

Je kijkt deze film dan ook niet voor het verhaal en het is ook niet iets waar je lang over blijft nadenken. Wat de film echt spannend maakt, zijn de intense racescènes. Door het geweldige camerawerk en het indrukwekkende geluid lijkt het alsof de vonken en banden echt om je heen vliegen. Dit komt doordat hetzelfde team aan de film werkte als aan Top Gun: Maverick. Ze gebruiken vergelijkbare shots en stijl, wat de film extra spectaculair maakt. En dat is juist wat het zo goed maakt!

Na het zien van deze film wilde ik F1 constant vergelijken met Le Mans ’66 (ook bekend als Ford v Ferrari), maar dat heeft eigenlijk geen zin. Die twee zijn gewoon niet te vergelijken. Voor mij is dit de perfecte racefilm van nu. Hij past helemaal bij deze tijd en is leuk voor zowel jong als oud. Als je houdt van brullende motoren en spectaculair racen, zit je hier goed. Zelf ben ik geen Formule 1-fan – mijn partner wel, maar die is niet eens meegegaan. Toch liep ik met een grote glimlach de bioscoop uit. Dat zegt toch genoeg?

Je hoeft dus geen doorgewinterde Formule 1-fan te zijn om te genieten van deze film. De racescènes in F1: The Movie laten goed zien waarom Formule 1 zo populair is. Je voelt de druk van elke seconde en krijgt een eenvoudige uitleg over de techniek achter de auto’s. Het is geen documentaire, dus dit is prima. Ook zitten er leuke cameo’s van echte coureurs en teambazen in. Er zijn genoeg momenten die echte F1-fans zullen irriteren. De film maakt alles spectaculair, maar soms ook onrealistisch, zoals de manier waarop Sonny sommige auto’s makkelijk inhaalt. Het einde is voorspelbaar en de romantiek voelt niet natuurlijk. Ook is er veel sluikreclame van Apple en Heineken. Ik ben geen doorgewinterde F1-fan dus heb mij daar totaal niet aan gestoord. Ik heb vooral genoten!

Rob’s eindoordeel: Door het sterke camerawerk, de indrukwekkende beelden, ronkende motoren, de actie en de krachtige soundtrack geef ik deze film 4 sterren! Een geweldige blockbuster die je het beste op een groot IMAX-scherm kunt beleven!

Recensie (Jeroen)

Op 24 juni mocht ik aanwezig zijn bij de officiële Nederlandse première van F1: The Movie. Als groot liefhebber van de Formule 1 keek ik enorm uit naar deze film. Ik was vooral benieuwd hoe ze van deze sport, een meeslepende speelfilm zouden maken.

Daarnaast ben ik al jaren fan van Brad Pitt. Hij weet me in vrijwel elke rol te overtuigen, dus ik was erg benieuwd hoe hij zich zou neerzetten in zo’n rol als dit. De trailers zagen er veelbelovend uit en wakkerden mijn nieuwsgierigheid alleen maar verder aan. Kortom, mijn verwachtingen lagen hoog. In deze recensie vertel ik jullie of F1: The Movie die verwachtingen heeft waargemaakt.

F1: The Movie draait om Sonny Hayes, een voormalig Formule 1-coureur die nooit echt wist door te breken bij het grote publiek. Na zijn korte en mislukte avontuur in de koningsklasse van de autosport, zo’n dertig jaar geleden, raakte zijn leven in een neerwaartse spiraal van drank, gokken en racen in mindere raceklassen.

Op een dag krijgt hij onverwacht een tweede kans: zijn voormalige teamgenoot Ruben – inmiddels teambaas – vraagt hem terug naar de Formule 1. Rubens team, Apex GP (een fictief team bedacht voor de film), presteert dramatisch en heeft na 2,5 seizoen nog geen enkel punt weten te scoren. Sonny twijfelt in eerste instantie, maar besluit na enig wikken en wegen om de uitdaging aan te gaan.

Bij Apex GP moet Sonny samenwerken – of misschien juist de strijd aangaan – met zijn nieuwe teamgenoot: Joshua Pierce, een veelbelovende rookie en rijzende ster in de sport. Of het Sonny lukt om het team uit het slop te trekken en wat er allemaal op hun pad komt, laat ik aan jullie om zelf in de bioscoop te ontdekken.

Het verhaal voelde op sommige punten wat cliché aan, maar dat stoorde me totaal niet. Integendeel: het was verpakt in een frisse, eigentijdse stijl die het geheel juist verrassend levendig maakte. Dit soort verhaallijnen zijn natuurlijk niet nieuw, maar als je ze zo weet te vertellen als in deze film, weet je me toch te raken én te boeien. En dat is precies wat F1: The Movie knap voor elkaar krijgt.

Ik wil graag de soundtrack en score apart benoemen, want die verdienen echt een speciaal compliment. De muziek werd verzorgd door niemand minder dan meestercomponist Hans Zimmer, en zoals we van hem gewend zijn, weet hij ook hier weer precies wat hij doet. Bij elke scène – of het nu ging om razend spannende races of juist meer intieme, romantische momenten – wist hij wat mij betreft telkens de juiste snaar te raken. Zijn muziek tilde het geheel naar een hoger niveau en versterkte de emoties op precies het juiste moment.

Daarnaast wil ik ook een speciale vermelding geven aan de songs die in de film zijn gebruikt. Vrijwel alle nummers zijn speciaal voor deze film gemaakt, wat ervoor zorgde dat ze perfect aansloten bij de sfeer en toon van elke scène. Vooral Drive van Ed Sheeran sprong er voor mij echt uit. Dat nummer wist precies de juiste emotie op te roepen en werkte in de context van de film gewoon perfect.

Ook het camerawerk van Claudio Miranda verdient wat mij betreft een speciale vermelding. Sommige scènes waren zo indrukwekkend in beeld gebracht dat ik er met open mond naar zat te kijken. Het voelde bij vlagen alsof je zélf in een Formule 1-wagen zat – zó intens en meeslepend was het gefilmd. Miranda werkte eerder samen met deze regisseur aan Top Gun: Maverick, en ook toen was het camerawerk van uitzonderlijk niveau. Wat mij betreft had hij daar al een Oscar-nominatie voor verdiend, en ik hoop oprecht dat hij die erkenning dit keer wél krijgt. Hij verdient het.

Ook het acteerwerk was van hoog niveau. Brad Pitt overtuigt als Sonny Hayes, maar vooral Damson Idris, voor mij een nieuw gezicht, maakte indruk als de jonge Joshua Pierce. Beiden brachten veel gevoel en geloofwaardigheid in hun rollen, wat echt binnenkwam. Tot slot wil ik ook nog een speciale shout-out geven aan Kerry Condon en Javier Bardem, die allebei hun personages krachtig en gedenkwaardig neerzetten. Ik heb van hun spel genoten.

Als conclusie kom ik graag terug op de vraag of deze film mijn hoge verwachtingen heeft waargemaakt – en wellicht had je het al door, maar het antwoord is een volmondige ja. Van de meesterlijke score en soundtrack tot het adembenemende camerawerk: ik vond het allemaal fantastisch.

Wat ik bovendien belangrijk vind om te benadrukken, is dat je écht geen doorgewinterde Formule 1-fan hoeft te zijn om van deze film te genieten. De emotie, spanning, het acteerwerk en de visuele kracht maken het een film die voor een breed publiek werkt.

Jeroen’s eindoordeel: Na even wikken en wegen geef ik deze film dan ook met overtuiging vijf blinkende sterren. Ga hem kijken op het grootste scherm met het beste geluid dat je kunt vinden – want deze film verdient niets minder.