Sinds Spider-Man zijn weg vond naar het Marvel Cinematic Universe, draaiden zijn avonturen niet alleen om het bestrijden van schurken en uiteindelijk de multiverse
Een nieuwe film over Ebenezer Scrooge maken is natuurlijk een beetje alsof je ieder jaar opnieuw je kerstboom optuigt: de boom is anders, de versiering misschien ook, maar uiteindelijk weet je precies wat je kunt verwachten. Het verhaal van Charles Dickens uit 1843 is inmiddels ontelbare keren verfilmd, van de eerste versie uit 1901 tot deze nieuwste versie uit 2026. Zelf ken ik vooral A Christmas Carol uit 1984, The Muppet Christmas Carol uit 1992 en A Christmas Carol uit 1999. En bij al die versies weten we natuurlijk allang hoe het afloopt: Scrooge is een gierige zuurpruim, krijgt bezoek van drie geesten en komt uiteindelijk tot inkeer.
Toch weet Ebenezer er verrassend genoeg weer iets leuks van te maken. Niet door het verhaal compleet om te gooien, maar juist door het veel donkerder, grimmiger en vooral een stuk enger te maken dan we gewend zijn. Dat moet dan overigens wel je ding zijn, anders kan je van een koude kerstmis thuis komen.
Dit is niet bepaald de gezellige kerstfilm die je bij opa en oma opzet

Dat deze bewerking aanzienlijk enger en grimmiger is dan we gewend zijn, komt door het duo achter de schermen: scenarioschrijver Nathaniel Halpern (Tales from the Loop) en horrorregisseur Ti West (X, Pearl). Samen dompelen zij het Victoriaanse Londen onder in een klamme, gothic-achtige sfeer. Hoewel West voor het schrikeffect best wel wat eigen invulling eraan geeft, blijft het verhaal op veel vlakken juist trouwer aan het originele boek dan familiefilms meestal durven. Als je het oorspronkelijke boek van Charles Dickens erbij pakt, is A Christmas Carol helemaal niet zo’n gezellig kerstverhaal als sommige verfilmingen ons doen geloven.
Dickens schreef tenslotte A Christmas Carol als een echt spookverhaal met een scherpe blik tegen armoede en ongelijkheid. Dat zie je onder meer terug in de verschijning van de drie kerstgeesten. Waar de koninklijke Geest van Kerstmis Heden (gespeeld door Tramell Tillman) in andere Scrooge-films meestal een vrolijke, joviale reus is, heeft hij hier – net als in het boek – een ronduit lugubere en onheilspellende uitstraling. Dat geeft de vertelling precies het horror-sausje en de spanning die het nodig heeft om niet in herhaling te vallen.

Sfeervolle beelden en dreigende muziek
Visueel en auditief trekt Ti West alles uit de kast om de spanning vast te houden. De film ademt de sfeer van klassieke Britse horrorfilms uit de jaren zestig, compleet met schaduwrijke steegjes, bloedrode tussentitels en goed getimede schrikeffecten. De dreigende, onheilspellende soundtrack van componist Tyler Bates versterkt dat beklemmende gevoel nog verder, waardoor de nachtelijke tochten van Scrooge aanvoelen als een ware nachtmerrie. De film heeft mede dankzij al deze keuzes een soort klassieke gothic-uitstraling, zonder dat het allemaal oubollig wordt. Juist door al deze sterke elementen is het vooral de beklemmende sfeer die mij het meest is bijgebleven.

Speels en sterk acteerwerk van Johnny Depp
Het absolute middelpunt van de film is Johnny Depp, die met deze hoofdrol zijn terugkeer maakt in een grote Hollywood-productie. Waar West en Halpern voor de duisternis zorgen, brengt Depp met zijn excentrieke stijl en improvisaties juist een speelse en menselijke tegenhanger. Hij zet een overtuigende, groteske maar uiteindelijk ook kwetsbare Scrooge neer. Onder alle gekkigheid blijft Scrooge iemand die duidelijk iets met zich meedraagt. Daardoor blijft hij meer dan alleen een karikatuur. Daarnaast wordt hij bijgestaan door een indrukwekkende bijrolcast, met onder anderen Ian McKellen als de gekwelde geest van Jacob Marley, Rupert Grint als klerk Bob Cratchit en Andrea Riseborough als de Geest van Kerstmis Verleden. Ian McKellen weet overigens van zijn relatief korte verschijning meteen iets bijzonders te maken zoals we van hem ook gewend zijn.

Wat daarnaast voor een prettige balans zorgt, is de manier waarop Johnny Depp zijn rol invult. In sommige recensies las ik de kritiek dat hij zijn bekende trucje uit Pirates of the Caribbean hier weer herhaalt, maar daar ben ik het niet mee eens. Juist door de kwetsbaarheid die hij in Scrooge legt, laat hij ook een heel andere kant van zichzelf zien. Bovendien brengt zijn spel precies de nodige luchtigheid tussen alle duisternis door. En dat is maar goed ook, want anders zou de film af en toe wel héél zwaar worden.

Conclusie
Ebenezer vindt het wiel qua plot misschien niet opnieuw uit, en laten we eerlijk zijn: dat zou ook behoorlijk lastig worden. We weten inmiddels allemaal hoe het afloopt. Door het bekende verhaal te behandelen als een echt duister spookverhaal, weet Ti West er toch iets eigens van te maken. De gothic sfeer, de creepy kerstgeesten, de horrorachtige momenten, en vooral Johnny Depp maken het een zeer geslaagde filmervaring. Een absolute aanrader voor wie het klassieke kerstverhaal eens op een veel spannendere en grimmigere manier wil beleven.Niet per se eentje die je gezellig met de hele familie op eerste kerstdag opzet, maar wel eentje die ik tijdens de donkere decemberavonden graag nog een keer zou kijken. Ik geef deze film daarom een zeer ruime voldoende, een welverdiende 3,5 (kerst)ster.
Robn Hood eindoordeel:
- Rob Le Blanc
- Reacties
Gerelateerde Berichten:
Inception, The Dark Knight, Batman begins, The Prestige, Dunkirk, maar bovenal Interstellar. Het zijn zomaar even wat grote titels van meesterwerken die Cristopher Nolan