Op 6 augustus ging ik samen met een vriend naar de nieuwe horrorfilm Bring Her Back. Van tevoren had ik al veel over de film gehoord: dat hij extreem eng zou zijn en soms zelfs te ver zou gaan. Normaal gesproken spreken dit soort films mij niet echt aan. Vooral de trailer vond ik vrij eng, maar toch bleef er iets aan me knagen. Een nieuwsgierigheid die ik steeds moeilijker kon negeren. Vooral omdat de film zo goed werd beoordeeld, wilde ik zelf ervaren waar alle ophef over ging. Dus, met flink wat zenuwen, besloot ik de uitdaging aan te gaan. In deze recensie vertel ik wat ik precies van de film vond en of hij inderdaad zo angstaanjagend was als iedereen beweert.

Laten we beginnen met het verhaal. Op een dag komen Piper en haar stiefbroer Andy thuis, waar ze hun vader dood onder de douche vinden. Omdat Andy nog net geen 18 is, mag hij wettelijk gezien niet alleen voor Piper zorgen. Daardoor worden ze ondergebracht bij hun nieuwe stiefmoeder, Laura. Piper is bovendien blind, en Andy wil haar absoluut niet alleen laten, dus gaan ze samen naar Laura. Laura, die recent haar eigen dochter heeft verloren, staat ervoor open om opnieuw voor kinderen te zorgen.

Wat Andy en Piper pas ontdekken als ze bij Laura aankomen, is dat er nog een andere jongen in huis woont: Ollie. Al snel na hun verhuizing begint het duidelijk te worden dat er iets niet klopt. Vreemde gebeurtenissen stapelen zich op, en de sfeer in huis wordt steeds grimmiger. Wat er precies aan de hand is, en hoe alles zich ontvouwt, zul je zelf moeten ontdekken in de bioscoop.

Het acteerwerk in Bring Her Back vond ik van hoog niveau, met name van Sally Hawkins, Sora Wong en Jonah Wren Phillips. Sally Hawkins is indrukwekkend als stiefmoeder Laura. Ze schakelt wat mij betreft moeiteloos van warm en zorgzaam naar ronduit angstaanjagend. Beide kanten van haar personage weet ze overtuigend en zo neer te zetten dat je haar “begrijpt”.

Ook Sora Wong maakt veel indruk als Piper. Vooral in haar scènes met Andy komt de band tussen broer en zus sterk naar voren. Hun interacties voelen oprecht en vond ik soms zelfs emotioneel.

Tot slot wil ik Jonah Wren Phillips uitlichten als Ollie. Wat hij met dit personage doet, is werkelijk ongelofelijk goed. Zijn spel is intens, gelaagd en soms ijzingwekkend. Juist in de scenes dat hij niet praat, weet hij een beklemmende spanning op te roepen. Wat mij betreft verdient hij zonder twijfel awardnominaties.

Het verhaal werkt in deze film bijzonder goed vond ik, met rouw als mooi onderliggend thema. Wat het extra effectief maakt, is hoe de acteurs precies de juiste emoties weten over te brengen. Dankzij hun overtuigende spel leefde ik sterk mee met de personages en begreep ik hun keuzes en gevoelens des te beter.

Daarnaast wil ik het sound design speciaal benoemen, vooral in de spannende scènes. Het geluid versterkt op indrukwekkende wijze wat je op het scherm ziet en draagt daardoor flink bij aan de beklemmende sfeer.

Als laatste wil ik ook de cinematografie benadrukken, want visueel is deze film erg sterk. Wat me vooral opviel, is hoe vaak je via de gezichtsuitdrukkingen van de personages al kon voelen dat er iets mis was, nog voordat je als kijker precies zag wat er gebeurde. Dat slimme gebruik van beeld zorgde voor extra spanning en maakt dat je constant op het puntje van je stoel zit, wachtend op wat er komen gaat.

Al met al vond ik Bring Her Back een zéér spannende film, gelukkig persoonlijk niet zo eng als ik vooraf had verwacht, maar juist emotioneler dan gedacht. Het acteerwerk is van erg hoog niveau en draagt sterk bij aan zowel de spanning als de emotionele impact van de scènes.

Toch zou ik deze film niet aan iedereen aanraden, vooral vanwege een aantal behoorlijk heftige momenten. Zelf was ik aangenaam verrast door hoe goed ik de film uiteindelijk vond, en ik geef hem dan ook 4,5 ster.

Als je denkt dat je dit aankan, raad ik absoluut aan om hem in de bioscoop te bekijken, daar komt wat mij betreft, de spanning en sfeer het best tot zijn recht.