Op 4 september ben ik (Jeroen) naar de persvoorstelling van de nieuwste, en ook laatste, Downton Abbey-film, The Grand Finale geweest.Dit was zonder twijfel de film waar ik dit jaar het meest naar uitkeek. Ik heb alles van Downton Abbey gezien en ben nog nooit teleurgesteld geweest door de reeks. Je zou dus gerust kunnen zeggen dat ik een grote fan ben, waardoor mijn nieuwsgierigheid naar de manier waarop ze het verhaal, dat vijftien jaar geleden begon, zouden afronden. In deze recensie ontdek je of mijn torenhoge verwachtingen ook echt zijn ingelost.

Zoals altijd beginnen we met het verhaal. De film opent in Londen, waar een deel van de Crawley-familie aanwezig is bij een toneelstuk van Noël Coward, met niemand minder dan Guy Dexter uit het vorige deel. Daarnaast zijn ze uitgenodigd voor een feest van Berties tante. Wanneer echter blijkt dat Lady Mary gescheiden is, moet ze halsoverkop vertrekken. In die tijd was het ondenkbaar dat een gescheiden vrouw in dezelfde ruimte was als leden van de koninklijke familie. In Londen komt Mary daardoor steeds meer in het middelpunt van de aandacht te staan en raakt ze bijna overal ongewenst, al kan ze gelukkig rekenen op de steun van haar familie. Ondertussen duikt ook Cora’s broer Harold opnieuw op. Hij beheert het familiekapitaal sinds de jaren 20, maar wat er precies mee gebeurt, laat ik je zelf ontdekken in de bioscoop.

Het verhaal werkte voor mij erg goed. Waar de vorige twee films aanvoelden als “epische”, voelde dit deel juist wat kleiner en dat pakte verrassend positief uit. Ik vond het vooral sterk dat de focus volledig terugkeerde naar onze geliefde Crawley-familie en hun bedienden. Daardoor kreeg de film voor mij het gevoel van een langere aflevering op het grote doek, en dat werkte bijzonder prettig.

Zoals altijd in deze reeks vond ik het acteerwerk weer van hoog niveau. Dat mag ook wel, na vijftien jaar, waarin de acteurs zo vergroeid zijn geraakt met hun rollen dat het voor mij echt als thuiskomen voelde, iets waar ik erg blij mee was. Deze personages maken inmiddels al zes jaar deel uit van mijn leven, en het idee dat we nooit meer een nieuw avontuur met hen zullen beleven, vond ik best lastig om te beseffen.

Waar ik in het begin ook nieuwsgierig, en eerlijk gezegd een beetje bang, naar was, was hoe men het overlijden van Maggie Smith, oftewel Violet Grantham, in het verhaal zou verwerken. Ik kan zeggen dat dit op een prachtige manier is gedaan, met mooie eerbetonen verspreid door de film. Daarnaast was ik blij om Paul Giamatti terug te zien als Harold, de broer van Cora. Hij bewijst hier nogmaals wat een geweldige acteur hij is.

Ook de cinematografie vond ik opnieuw schitterend. Ik vond het werkelijk om door een ringetje te halen. Het is dan ook volledig begrijpelijk dat deze film een bioscooprelease kreeg .Al is het alleen al om het kasteel nog één laatste keer op het grote scherm te kunnen bewonderen. Daarnaast waren er een aantal prachtige weidse shots, zoals de paardenrennen bij Royal Ascot en de sfeervolle beelden van Londen in de jaren dertig.

De muziek was opnieuw een hoogtepunt. Dat kwam vooral doordat John Lunn, de vaste componist van Downton Abbey, weer was teruggekeerd. Hij verweefde op prachtige wijze bekende thema’s uit eerdere seizoenen met nieuwe composities, waardoor de soundtrack tegelijkertijd vertrouwd én verfrissend aanvoelde. Natuurlijk keerde ook het iconische Downton-thema terug, wat voor mij meteen het gevoel opriep: ja, we zijn weer thuis in de wereld van Downton. Dat vond ik werkelijk fantastisch.

Als conclusie kan ik zeggen dat deze film mijn verwachtingen niet per se heeft overtroffen, maar dat is in dit geval helemaal geen nadeel. Het belangrijkste voor mij was dat ik opnieuw mocht terugkeren in deze wereld, ook al betekende dat dit het laatste hoofdstuk was. De film sloot de serie op prachtige wijze af en ik verliet de bioscoop met een voldaan en warm gevoel.

Naar mijn mening is dit vooral een film voor de fans, maar ook nieuwkomers zullen er ongetwijfeld veel plezier aan beleven. Voor mij had de film alles: een lach, een traan, en de perfecte balans tussen een waardig afscheid en een gevoel van nieuw begin. Daarom geef ik deze film 5 fonkelende sterren.

Tot slot wil ik iedereen van de Downton Abbey-cast en -crew bedanken voor vijftien jaar vol prachtige televisie en films. Voor mij is dit een perfecte reeks, want ik kan me niet herinneren er ooit iets slechts van te hebben gezien. Of zoals Lady Mary en Lady Edith het zo mooi zeggen: “Long live Downton Abbey.”. “Amen to that.”